کرمان و پاوه؛ دو حادثه، یک پیام: هوشیاری پیش از حادثه

این روزها نگرانی عمیقی در دل بسیاری از دلسوزان وجود دارد؛ نگرانی از خطری که شاید در چند قدمی ما باشد. نگرانی از اینکه در شرایط حساس امروز، یک لحظه غفلت، یک ضعف در پیش‌بینی یا نشنیدن یک هشدار بتواند هزینه‌ای سنگین برای کشور و مردم به همراه داشته باشد. امنیت یک ملت، نتیجه یک تصمیم لحظه‌ای نیست؛ حاصل سال‌ها تجربه، شناخت میدان، هوشیاری دائمی و تلاش انسان‌هایی است که در سخت‌ترین شرایط، مسئولیت‌های سنگین را بر دوش گرفته‌اند. تاریخ نشان داده است که بسیاری از حوادث بزرگ، پیش از وقوع نشانه‌هایی داشته‌اند؛ اما زمانی که هشدارها جدی گرفته نشوند، جبران خسارت دشوار خواهد بود. امروز بسیاری از چهره‌های باتجربه و میدان‌دیده که در روزهای دشوار با حضور، تدبیر و شناخت شرایط، مسئولیت‌های مهمی را بر عهده داشتند، دیگر در میان ما نیستند. یاد و نام شهیدانی چون باقری، ربانی، رشید، خطیب، سلامی و شهید احدی‌نژاد، یادآور نسلی است که اهمیت هوشیاری، پیشگیری و شناخت تهدیدها را با تمام وجود درک کرده بود. در روزهایی که کشور خود را برای مراسم‌های بزرگ وداع با رهبر شهید در تهران، قم و مشهد آماده می‌کند و حضور گسترده مردم، جلوه‌ای از همبستگی و دلبستگی ملی را به نمایش می‌گذارد، موضوع امنیت این اجتماعات اهمیت دوچندان پیدا می‌کند. حضور انبوه جمعیت، تعطیلی گسترده کشور، تمرکز افکار عمومی و حساسیت فضای اجتماعی، شرایطی است که نیازمند بالاترین سطح آمادگی، هماهنگی و مراقبت است. حادثه تلخ تروریستی پاوه و شهادت عزیزانی که در این حادثه جان خود را از دست دادند، بار دیگر نشان داد که تهدیدهای امنیتی همچنان وجود دارد و نباید حتی لحظه‌ای از هوشیاری فاصله گرفت. ابعاد دقیق حادثه و عوامل آن باید از سوی مراجع مسئول بررسی و اعلام شود، اما پیام روشن این حادثه آن است که امنیت نیازمند مراقبت همیشگی است. در کنار این حادثه، خاطره تلخ حادثه تروریستی کرمان در مراسم بزرگداشت حاج قاسم نیز همچنان در ذهن مردم زنده است؛ حادثه‌ای که در میان حضور گسترده مردم رخ داد و نشان داد که دشمنان امنیت، حتی از حساس‌ترین و مردمی‌ترین تجمع‌ها نیز برای اهداف خود سوءاستفاده می‌کنند. این تجربه‌های تلخ باید چراغ راه امروز ما باشند. از روزهای سخت پاوه تا حادثه کرمان، هر واقعه یک پیام مشترک دارد: امنیت با خوش‌بینی و غفلت حفظ نمی‌شود؛ امنیت با پیش‌بینی، هماهنگی، آمادگی و شنیدن هشدارهای دلسوزانه حفظ می‌شود. پس از جنگ ۱۲ روزه نیز کشور وارد مرحله‌ای حساس‌تر از تهدیدها شد؛ تهدیدهایی که تنها نظامی نبودند، بلکه ابعاد روانی، رسانه‌ای و امنیتی نیز داشتند. عبور از این شرایط، نیازمند هوشیاری، تدبیر و استفاده از تجربه کسانی است که سال‌ها در میدان‌های سخت حضور داشته‌اند.امروز شرایط جدید، مسئولیت‌ها را سنگین‌تر کرده است. تهدیدها پیچیده‌تر شده‌اند و ضرورت استفاده از تجربه نیروهای کارآزموده، تقویت مراقبت از مرزها، توجه ویژه به اجتماعات بزرگ و شنیدن هشدارهای کارشناسی بیش از گذشته احساس می‌شود.پرسش اساسی این است: آیا همه ظرفیت‌ها برای مقابله با تهدیدهای احتمالی به کار گرفته شده است؟ آیا هشدارها پیش از آنکه دیر شود شنیده می‌شوند؟ آیا از تجربه‌های تلخ گذشته، درس‌های لازم گرفته‌ایم؟ امنیت مردم، امانتی بزرگ است. پاسداشت خون شهدا فقط با یاد کردن از آنان نیست؛ بلکه با حفظ هوشیاری، مسئولیت‌پذیری و پیشگیری از حوادثی است که می‌توان با تدبیر از آن‌ها جلوگیری کرد. امروز بیش از هر زمان دیگری باید پیش از آنکه حادثه سخن بگوید، صدای هشدارها را شنید؛ زیرا پس از حادثه، هیچ افسوسی نمی‌تواند جای یک تصمیم درست و به‌موقع را بگیرد.